باسلام

همیشه یادم می یاد که برادرم می گفت بهترین دوستان مال دوران دبیرستان و دانشگاهه. روز سه شنبه باز یه خاطره ی دیگه برای من و تمام دوستان در برگ خاطره ها نوشته شد.هر چند که مراسم سرد و بی برنامه ای بود ولی گرمی وجود دوستان اون رو داغ داغ کرد. حالا وقت اینه که واقعاْ باورمون بشه که دوران همکلاسی بودن تموم شده و این دوستی ها هستن که می مونن .الان معلوم می شه که بعضیا همکلاس اند یا دوست .امیدوارم که همه باهم دوست بمونن نه اینکه ...(استغفر....)نباید فکر کنیم اتمام این دوران دلیل و بهانه ای است  برای اتمام خاطرها و دوستی ها

بگذریم .هر کسی الان به فکر آیندشه و کاری می کنه تا بعداْ احساس پشیمانی نسبت به گذشته نداشته باشه . یکی دنبال  کار می گرده یکی بالاخره ازدواج کرد یکی به فکر سربازی اخه فکر می کنه دیر کرده و باید بره .یکی می خواد بشه پورحاجی و ادامه تحصیل  .یکی داره  چینی و فرش و یخچال می خره برا  دیری دیری دید. , بلاخره همه به فکر کارین.منم دارم درس می خونم .البته فکر نکنم  امتحان این سال دربیام  و لی بلاخره بر نامه ریزی کردیم. یادم می یاد که وقتی روزای آخر کلاس بود بچه ها همه  ناراحت دوری بودن ولی دیگه بهم ثابت شد که فکر بی خودیه اگه بخواهیم همدیگرو می تو نیم ببینیم  و یاد خاطره ها تازه بشن .همین که لوح تقدیر و نگاه کنیم یادمون می افته که  اقا نجف داشت به خودش لوح با سکه می داد و لوح های ما رو از قوطی مقوایی در اوردن و دسته جمعی دادن. یادمون می یاد که یه دانشگاهی بود و یه اموزش و یه اقا سید و بقیه کارکنان نامشخص مثل امور فرهنگی.... و الی اخر.

از همه دوستان ه خاطر خاطره هاشون تشکر می کنم . امید دارم که همیشه موفق و سر بلند باشیم.

 حامد پورآذر

۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۸

ارسال مطلب به :                  

لینک مطلب نوشته شده در پنجشنبه 17 اردیبهشت1388ساعت 10:50 توسط حامد پورآذر